Diagnoza skierowana jest do osób dorosłych, które chcą lepiej zrozumieć swoje funkcjonowanie, trudności emocjonalne lub zachowania, które utrudniają im codzienne życie. Pozwala ona również lepiej planować przyszłe leczenie i interwencje.

Specjalizuję się w diagnozie zaburzeń neurorozwojowych, czyli przede wszystkim spektrum autyzmu i ADHD, choć nie są to jedyne obszary, w których pracuję. Prowadzę również diagnostykę w kierunku zaburzeń lękowych, depresji i innych trudności, z którymi zgłaszają się dorosłe osoby szukające odpowiedzi na pytanie "dlaczego funkcjonuję tak, a nie inaczej”.

Jest to proces trwający zazwyczaj od kilku do kilkunastu spotkań, w trakcie których zbieramy informacje o tym, jakie objawy występują w aktualnym życiu, jak się rozwijały, jak wpływają na codzienne funkcjonowanie oraz jakie pojawiały się w przeszłości. Na tej podstawie rozstrzygamy, czy spełniają one kryteria diagnostyczne dla poszczególnych zaburzeń.

Głównym narzędziem diagnostycznym jest wywiad, czyli rozmowa. Korzystam również z kwestionariuszy psychologicznych, a czasami, za zgodą pacjenta, z tzw. wywiadu obiektywnego, czyli rozmowy z osobą bliską, która może zapewnić dodatkową perspektywę, szczególnie jeśli chodzi o wcześniejsze etapy życia.

Ponieważ jeden objaw czy zachowanie może wynikać z bardzo różnych zaburzeń, prawidłowa diagnoza różnicowa jest kluczowym etapem całego procesu. Polega ona na dogłębnym przyglądaniu się poszczególnym objawom, ich funkcji i historii, po to żeby rozróżnić, czy ich przyczyną jest zaburzenie A, zaburzenie B, a może oba po trochu, czy też dana reakcja w tym konkretnym kontekście życiowym mieści się po prostu w normie.

Proces diagnostyczny zazwyczaj przebiega w kilku etapach.

• Pierwsze 1-3 spotkania obejmują wstępny wywiad kliniczny i medyczny. Omawiamy aktualną sytuację życiową oraz trudności i objawy, które skłoniły do diagnozy. Wykonywane są przesiewowe testy w kierunku różnych zaburzeń, a także zbierane informacje na temat zdrowia psychicznego, historii leczenia i sytuacji rodzinnej.

• Kolejne spotkania poświęcone są szczegółowemu wywiadowi rozwojowemu, który pozwala przyjrzeć się, jak przebiegał rozwój psychospołeczny i jakie objawy pojawiały się na różnych etapach życia.

• Następnie koncentrujemy się na pogłębionej analizie objawów i ich możliwych przyczynach. Na tym etapie stosuję dobrane indywidualnie narzędzia psychometryczne.

• Na zakończenie spotykamy się, żeby wspólnie omówić napisaną przeze mnie diagnozę wraz z rekomendacjami i zaleceniami. Jest to też czas na pytania. Jeśli wszystko się zgadza, opinia jest drukowana, podpisywana i wysyłana do Ciebie paczkomatem.

Koszt diagnozy zależy od długości procesu i zastosowanych narzędzi psychometrycznych. Proces trwa zazwyczaj od kilku do kilkunastu spotkań.

Przykładowy koszt:

8 spotkań diagnostycznych (8 × 200 zł) to 1600 zł, a spotkanie podsumowujące z omówieniem wyników i przekazaniem opinii kosztuje 370 zł. Łącznie daje to 1970 zł. Cena ta obejmuje również przygotowanie pisemnej opinii oraz jej wysyłkę.

Nie stosuję jednego, sztywnego zestawu testów. Narzędzia dobieram indywidualnie do potrzeb i objawów każdej osoby. Po pierwszej wizycie zwykle wysyłam bezpłatny zestaw testów przesiewowych, a w kolejnych etapach dobieramy kwestionariusze zgodnie z kierunkiem diagnozy. Nie korzystam z ADOS-2 i nie wykonuję tego badania na zlecenie lekarza psychiatry.

Nie, prowadzę diagnozy wyłącznie osób dorosłych.

Tak. Ze względu na częste współwystępowanie ADHD i spektrum autyzmu, jeśli istniej podejrzenie jednego, zawsze sprawdzam też obecność objawów drugiego zaburzenia.

Nie. Nie jestem lekarką, a więc nie mam uprawnień do wystawiania recept. W przypadku potrzeby farmakoterapii, receptę może wystawić lekarz psychiatra, najczęściej po przeprowadzeniu diagnozy psychologicznej.

Na ten moment, spotkania odbywaja się wyłącznie online.

Do procesu diagnostycznego nie trzeba przygotowywać się w specjalny sposób. Jeśli masz jednak dostęp do dokumentów z dzieciństwa, warto je zebrać i mieć pod ręką. Przydatne mogą być świadectwa szkolne z opisem zachowania, orzeczenia i opinie psychologiczne, książeczki zdrowia dziecka, notatki od lekarzy lub psychologów, a nawet stare pamiętniki, nagrania czy zdjęcia, które mogą pomóc przypomnieć sobie pewne cechy zachowania czy trudności.

Warto też porozmawiać z bliskimi, rodzicami czy rodzeństwem, jeśli to możliwe. Ich wspomnienia mogą być bardzo pomocne podczas wywiadu rozwojowego. Bardziej szczegółową listę tematów do poruszenia z bliskimi udostępniam w trakcie procesu diagnostycznego